Noong una ay isang pangarap lang,
Ang maabot ang langit, araw ay mahawakan.
Sumama sa pagtawid nito sa kalawakan,
Mula sa silangan, palubog ng kanluran.
Pagsapit ng gabi, pinangarap ko buwan.
Tutuklasin ang hiwaga ng kanyang kaliwanagan.
Sa palaba nito na tila isang sanggalang,
Natanaw ko ang mga tala, nagkalat sa kalawakan.
Pinilit kong sungkitin, mga talang nagtatawanan.
Hindi alam ang uunahin, sa kanilang karamihan.
Kaya aking na lang silang pinagmasdan,
At sa huli'y bumulong ng kahilingan.
Ngunit silang lahat ay pangarap lamang...
Nang makita ka, nakita ko ang kalawakan.
Nang bumati ka, araw ay aking naramdaman.
Nang lumapit ka, oras ay natigilan.
Nang ngumiti ka, direksyo'y nangulumihanan.
Hinarap kita, at sumulyap ang buwan.
Nginitian kita, at ang hiwaga ay natuklasan.
Nilapitan kita, at nawala ang sanggalang.
Hinawakan kita, at lahat ng tala'y nakamtan.
Tayo ay nagtawanan, ang lakas ng halakhakan.
Tayo ay nag-usap, hindi alam ang patutunguhan.
Tinanong kita, "Kapag minahal kita, ikaw ba'y masisiyahan?"
Mabuti naman at ika'y may kasagutan.
Life is sometimes unfair. We’ll never know how long will go our way…this could be so fast and yet unexpected, knowing that this is to be taken away to face the world of reality…the life from other dimension.
We do not know exactly how long we will say thank you for someone who has played an important role in our lives. Maybe time will tell that we must say goodbye for now but we will never say farewell for the cherished moments we were able to impart. The world offers several opportunities.
We cannot deny the fact that sometimes the world is so unjust…the one you love is the one who was taken away from you… the mere fact is...maybe for lifetime.
Walking along our journey is one of our tasks…to look for our mission…to seek for our destiny. We do have our own path to walk on which could be smooth or rough. We are the ones who choose it. But, what matters most we are the ones who made it to the fullest. Learn to walk on, learn to fight, learn to be strong and face the world with enough strength, through your heart and soul. Speak up and be heard.
Saying thank you is really mean to me. Saying I appreciate what you did is a big deal to me since all I care about is myself. When you came along everything has changed. You changed my views; you changed everything that I used to stand out. For this, I admit you’ve WON because the inner me was changed…thank you my best friend….really, thanks for coming along.
Now I know what the world has to offer, that is to know someone who will understand my deeds, my ideas and my visions. That is to meet someone whom I can share my deepest aspirations, my never ending point of views... the best thing is someone who knows how to understand the essence of life.
We don’t hold our time...we don’t know when will our GAME be ended and say and prove that it is perhaps a game over… which is now the time to say… “I AM GIVING UP”! Though it might happen, still, No regrets! The reason…When I found you It is one of the most unforgettable and remarkable day of my borrowed life. With this I was able to realized one thing. The world offered me the best suit. It can’t be wear but this could be cherished. This could be farewell but I assure that this will never be a goodbye.
Just remember the thoughts that no matter what, I’ll always be here…to stand still and shower you the light until you finally found the treasure you used to seek for eternity. Be a man of potentials as you continue seeking for your destiny. God is always there to support and to hold to whatever belonging you wished to carry someday. The world offered me several things but I guess the most precious one is when I finally met someone who will never fail to say continue fighting for whatever struggle you are facing.
I do believe that these things happened for a reason. Whatever it is all I know is I am contented, I am satisfied.
So long! My best friend…my dear buddy! I know that I can still see you soon…we’ll continue singing in the midst of heaven. There, I’ll continue sharing my dreams…my hopes…that someday, somehow the road that we were able to build will somehow be revived and be viewed for us to walk on to another journey called LIFE.
Paano mo kakayanin ang isang masaklap na pangyayari?
Paano mo isasakripisyo ang mga iniiingatan mong pag-aari?
Paano mo maiisalba ang mga naghihingalong pagkakataon?
Paano mo lulusutan ang mga bagay na may makipot ng solusyon?
Paano mo babaguhin ang permanente sa mundo?
Paano mo pupunan ang mga pagkukulang ng iba?
Paano mo dadagdagan ang isang bawas sa buhay?
Paano mo babawasan ang isang dagdag sa buhay?
Paano mo kakalimutan ang natatak na nakaraan?
Paano mo gagalawin ang iyong kasalukuyan?
Paano mo huhubugin ang darating na hinaharap?
Paano mo ibibigay ang pinakamahalaga sa iyo?
Paano mo iingatan ang mga delikado?
Paano mo pasisimplehin ang complikado?
Paano mo pasasayahin ang malungkot na araw?
Paano mo pa-iiyakin ang maligayang buwan?
Paano mo aaliwin ang sariling pangungulila?
Paano mo sasagutin ang labing-pitong tanong na ito, kung pawang ang mga sagot sa mga ito ay wala sa iyo?
GOD made me. I was no accident, no happenstance. I was in God's plan....and he doesn't make junk, ever.
I was born to be successful human being. I am somebody special, unique, definitely one of a kind. And I love me. That is essential so that i might love you, too.
I have talents, potentials. Yes, there is greatness in me. And if I harness that specialness, then I will write my name in the sands of time with my deeds.
Yes, I must work harder, longer, with greater drive if I am to excel. And I will pay that price, for talents demand daily care and honing.
I was born in God's image and likeness. And I will strive to do God's will.
KAY TAGAL HININTAY
Min'sang gabi... Tahimik... Madilim... Tanging kalirit ng mga kuliglig ang aking naririnig mula sa bintana ng aking silid. Habang ako ay naghihintay na dalawin ng antok, naalaala ko ang isang kwento ng paghihintay sa pangarap. Kwento iyon ng isang kaibigang na nangarap na makasama ang kanyang tunay na pag-ibig. Halos araw-araw, naka-connect na ang mga nagniningning niyang mga mata sa kanyang crush habang dumadaan ito sa harapan niya. Kulang na nga lang, malusaw ng unti-unti ang lalaking iyon habang dumadaan dahil sa mga malalagkit at nag-iinit ng titig ng aking kaibigan. `Always daydreaming' siya. Minsan nakaka-iritang tingan. Minsan naman, nakakadala rin ng damdamin. Isang araw...
Mabibilog... Matubig-tubig... Nagniningning... Naparalyse... Iyang ang mga masasabi mo sa isa na namang eksena ng kanyang mga mata, habang dumadaan ang kanyang gwapong crush. Lagi na lang niyang sinasabi sa akin na `Time slows down'. As in `taayyyymmmmm issssllllooossss daaaawwwwnnn'. Napaka talaga ng kaibigan kong iyon. Napaka... napaka... napaka... Hindi mo malaman ang kanyang nais kapag napapadaan ang kanyang crush. Nawawala sa katinuan ang kanyang kokote. Nadaig pa niya ang lasing kapag nakausap mo siya, habang dumadaan ang `lab' niya. Yak! Lab ang tawag niya d'un sa lalaking pinapantasiya niya araw-araw, habang ito ay dumadaan sa harapan niya. Kung sabagay, may tama naman kaibigan ko. Talaga nga namang matatawag mo lab ang lalaking iyon. Gusto mong malaman??? Eh, ikaw ba naman ang ubod ng gwapo... Mala-ice slippery na mukha, dagdag pa ang pagiging shining white niyon... Maganda ang hubog ng katawan... Basta, `Mr. Perfect' daw siya para sa kaibigan ko. At dahil sa Mr. Perfect ang crush niya, siya naman daw ang `Ms. Perfect'. HAH! (Iyon lang ang nasabi ko...) Dalawang araw...
Maaliwas ang panahon niyon. Nakatambay kami ng kaibigan ko sa tambayan ng mga tambay sa Gusali ng Tambayan sa school ng mga Tambay ('Wag ng alamin, baka i-report kami!). Kumakain kami noon ng popcorn in barbarque sauce. Pinag-eksperimentuhan ng kaibigan ko 'yung magpapopcorn sa labasan. And as usual, (“more than the usual” sabi ng lumang commercial ng WOW PHILIPPINES) napadaan na naman sa harapan ng aking kaibigan ang kinababaliwan niyang `lab'. Pumungay na naman ang kanyang mga mata. Kulang na nga lang eh manlisik ang mga iyon. Araw-araw ay pataas ng pataas ang level ng pagpungay ng mga brown-colored eyes niya. Aba! Aba! Aba! Ibang level na sarap ng kanyang nararamdaman. Tinanong ko siya kung bakit hindi na lang niya aminin ang kanyang nararamdaman sa `lab' niya. Hinarap niya ako... Tinitigan... Hinawakan ang mga balikat ko at sinabi... `A... YO... KO...!' Tinanggal ko ang mga kamay niya sa aking balikat... hinawakan ko naman ang mga pisngi at sinabi... `BA... KIT...?' Hinawakan niya ang aking mga kamay... Tinanggal mula sa kanyang mga pisngi ang mga iyon at ibinalik sa aking piling... at sinabi... `SI... KRET...!'( in ate guy's tone) Tatlong araw...
`Ayun, nand'un na naman ulit kami sa tambayan, pero umipod kami ng mga one inch pakanan. At naulit na naman ang eksenang gustong-gusto ng kaibigan ko, ang pagdaan ng kanyang `lab' sa kanyang harapan. Aba! May epileptic effect pa. Kinilig in short. Paano ba naman eh nag-improve ang eksenang iyon. May “TSK-Kindat factor” ng nalalaman ang `lab' ng kaibigan ko. Kamusta ang eksena? Ayon sa kaibigan ko, habang nag-i-slow motion DAW ang paningin niya, nakakita RAW siya ng mga sparking lights na mala-Ang Pasko ay Sumapit (christmas lights 'yun). Ayon pa sa kanya, nang nasa 15 degrees DAW sa kanyang perspective view ang kanyang `lab', bigla na lang DAW itong kumindat sa kanya. Kaya pala laking gulat (as in `Shocks!') ko na may epileptic effect ang kanyang reaksyon. Kasi nga RAW, noon lang niya nakita (kasi hindi ko naman nakita, kaya siya lang) na kumindat ang kanyang `lab' sa kanya. At iyon ang tatlong araw... kaya... Apat na araw...
Himala! Wala kami noon sa tamabayan kaya, hindi niya nakitang dumaan ang kanyang `lab'. Sayang! Limang araw...
`This is it' Sa wakas! Aamin na raw siya sa `lab' niya. Paano ba naman, eh hindi na raw niya kaya. Kaya wala akong magagawa kundi `supurtahan na lang ko siya' Tinanong ko kung kailan ba magaganap. Sagot niya... `Soon' Anim na araw...
Tamabayan na naman ang tagpuan namin. Pero nag-iba ang eksena. Hindi dumaan ang `lab' ng kaibigan ko. Halos wala na ngang dumaan sa harapan namin. Pareho kaming nagtaka ng kaibigan ko. Naghintay kami ng mga tatlo hanggang apat na oras. Nagbabaka sakaling may dumaan at iyon ay ang `lab' ng aking kaibigan. Naiinip na kami ngunit nag-extend kami ng limang oras. Kakainip... Kakainip talaga... Sobrang kakainip talaga... Kaya tumingin na lang ako sa relo ko. Napansin ko 'yung mahabang kamay ng relo ko na nakaturo sa number 3. Nang imipod iyon, laking gulat ko. Hindi dahil sa inabot na kami ng curfew sa school, kundi sa petsa ng araw na iyon. FEB 18... SUN... WHAAATTTT!!!!! Pito at huling araw na ito...
Lunes... Sure na kaming may dadaan sa harapan namin ng kaibigan ko. May pasok na ano? Naghihintay ulit kami sa dating tambayan. Marami naman ang dumadaan, pero hindi pa namin nakikita ang `lab' ng kaibigan ko. Kamusta naman iyon, ano? Umaasa ang kaibigan ko na makikita na niya ulit ang `lab' niya. At take note, ito na pala ang araw na aaminin na niya ang kanyang nararamdaman. Syalen! Pero, nang mag-aalas singko na ng hapon, hindi pa rin namin siya nakikita. Sa isang kisa- mata, ay bigla na lang nanghina ang kaibigan ko. Pinayuhan ko siyang umuwi na kami at magpahinga na lang muna siya, gaya ng pagpapahinga ng DIYOS sa ikapitong araw (anong konek?). Ang Araw ng Paghuhukom ng kanyang pag-ibig sa kanyang `lab' ay naudlot, gaya ng pag-udlot ni ODIN sa katapusan ng mundo (ayon sa Norse Mythology).
Ngayon ang pitong araw... Ang araw na itinakda ng aking kaibigan... Ang araw na magpapasimula sa isang napakagandang kwento ng pag-big at pagsasakripisyo... Ang araw na tatatak sa ating mga alaala... Ang araw na balang araw ay magiging special holiday... at pagkatapos, magiging regular holiday na...
Sayang ang araw na iyon... Sayang ang mga sandaling ipinaghintay ng aking kaibigan para sa kanyang `lab'... Sayang ang mga oras na sana ay magkasama na silang dalawa... Sayang at hindi ko nasaksihan ang mga pangyayaring iyon... Kaya hindi ko na maiiikwento pa sa inyo ng matagal...
Sa wakas... Kung ang paghihintay ng kaibigan ko sa kanyang `lab' ay nauwi sa wala, ako hindi. Sapagkat, ang aking paghihintay na ako'y makatulog na ay nangyari na. Tumabi na sa piling ko ang antok at inakit na ako sa aking kama. Min'sang gabi... Tahimik... Madilim... Sa kadahilanang nakapikit na ako at mahimbing natutulog... Gud nyt=) Swit drims=) Tke cre=) God bles=) (text sa akin ng mga friends ko bago natulog) HAAY!!! HKKGGG!!!(hilik 'yan)
(Halaw sa iba't ibang emosyon ng mga kantang gusto ko... At madadagdagan pa ito...)
"Sapat na bang dahilan ang mga pagkakamali't pagkukulang ko,
para unti-unting mawala sa akin ang pag-ibig mo?
Sana, nagawa kong maging perpekto..."
"Kailan ba magiging madali ang umibig?
Kailan hindi mananakit ang tadhana?
Buti pa ang mulot, nararamdaman ko.
Eh, 'yung kayang pag-ibig mo?"
"Para kang surprise quiz, kung minsan nakakainis.
Para kang kutong kay hirap kong matiris.
Pero dahil mahal kita...
Para kang taeng hindi ko matitiis."
"Natatawa ako sa mga late ng pumasok dahil nagmamadali sila sa paghabol sa oras.
Nakikisimpatya ako sa mga delayed na naghahabol sa panahon.
Sa mga mata't aking puso, may papansin kaya sa paghabol sa iyo?"
Kung sabagay, malayo na nga ang narating ng aking paglipad.
Marami nakita't marami nakilala.
Marami napuntahang hindi ko dapat matutunton.
At dahil sa'yo, pinili kong mapunta roon.
Kung sabagay, ang katotohanan nga talaga ay sadyang masakit.
Kaya't masasabi ko na parang ako ay nagkamali.
Nagkamali sa pagsunod sa iyong nais.
At dahil sa'yo, may natutunan ako.
Kung sabagay, tama lang siguro yung nangyari.
Tama lang na sundin kita, tama lang na sang-ayunan kita.
Pero darating nga rin pala na sasabihin nila, "Tama na."
At dahil sa'yo, hindi ko inisip na sasabihan mo ako ng tama na.
Kung sabagay, mukha ngang nasaktan kita.
At mukha ngang OO, sinaktan kita.
Pero, kung alam mo lang na sinaktan mo rin ako.
At dahil sa'yo, parang natutunan kong magpakamatay.
Kung sabagay, matagal na itong pagkakamali kong ito.
At hindi ko nagawan ng paraan para maayos ito.
Wala na akong ginawa tungkol dito.
At dahil sa'yo, nagawan ko pa ng paraan kahit sa maikling panahon.
Kung sabagay, ma-mimiss kita, hindi ko yun ipinagkakaila.
Pero 'wag ka sanang umasang hahanap-hanapin kita.
Kasi mamalagi ka na sa aking nakalipas na alaala.
At dahil sa'yo, nagagawa kong makalimot.
Kung sabagay, natapos na ang lahat.
Lahat ng saya, lahat ng sakit, lahat ay naglaho na.
Mukha ang ruta ng buhay ko'y babalik na sa tama.
At dahil sa'yo, masasabi ko na walang pagsisi sa mga nangyari na tila isang pagkakamali.
Sana, napakinggan mo man lang ang puso ko...
Nasaan ang hiwaga na aking kailangan?
Upang ang pag-iisa ko'y maibsan.
Siya lang ang lunas sa sakit kong nararamdaman,
Nasaan ang hiwaga na aking kailangan?
Nasaan ang liwanag na aking kailangan?
Upang mahawi na ang lubos na kadiliman.
Siya lang ang lunas sa aking kabulagan.
Nasaan ang liwanag na aking kailangan?
Nasaan ang tala na aking kailangan?
Upang masambit na ang aking kahilingan.
Siya lang ang lunas sa aking pag-aabang.
Nasaan ang tala na aking kailangan?
Nasaan ang talino na aking kailangan?
Upang ako'y hindi na maging mangmang.
Siya lang lunas sa utak kong walang laman.
Nasaan ang talino na aking kailangan?
Nasaan ang karunungan na aking kailangan?
Upang ang isip ko ay hindi na maguluhan.
Siya lang ang lunas sa aking kababawan.
Nasaan ang karungan na aking kailangan?
Nasaan ang bayani na aking kailangan?
Upang malasap ko na ang aking kaligtasan.
Siya lang ang lunas para maalis sa kahirapan.
Nasaan ang bayani na aking kailangan?
Nasaan ang kalayaan na aking kailangan?
Upang ako'y makalipad na sa itaas na kalawakan.
Siya lang ang lunas para makalabas sa kulungan.
Nasaan ang kalayaan na aking kailangan?
Nasaan ang kapayapaan na aking kailangan?
Upang mapanatag na ang aking kalooban.
Siya lang ang lunas sa aking paggugulumihanan.
Nasaan ang kapayapaan na aking kailangan?
Nasaan ang pag-ibig na aking kailangan?
Upang ang puso ko'y matigil na sa kahibangan.
Siya lang ang lunas sa aking kasawian.
Nasaan ang pag-ibig na aking kailangan?
Nasaan ka, ikaw na aking kailangan?
Upang ang buhay ko ay magkaroon ng kabuluhan.
Ikaw lang ang siyang lunas sa aking kahinaan.
Nasaan ka, ikaw na aking kailangan?
Pagmulat pa lang ng mata,
Napatungayaw ka na.
Pagtingin mo sa orasan eh,
Male-late ka na pala sa iyong klase.
Wala ng oras para maligo't kumain,
Magsasagot ka pa ng mga takdang-aralin.
Magpapa-print pa ng paper na isasubmit.
Mag-aaral pa para sa iyong mahabang pagsusulit.
Idinaan sa toothbrush ang baho ng bunganga.
Madaliang hilamos ang nagawa sa mukha.
Buhok na nakatirik, iyo na lang binasa.
(Bwela! Walasteek! Bagong ligo ka ba?)
Sa iyong pagbibihis, damit pala'y hindi plantsa.
Kaya kahit mainit, nag-jacket ka pa.
(Naku! Ang body spray ay nangalahati na.)
Para nga naman mabanguhan ang mga katabi niya.
Kinuha ang bag, ini-lock ang pintuan.
"Patay! 'Yung susi sa loob ay naiwan."
Buti na lang sa pagbaklas ng lock meron kakayahan.
Kinuha ang susi, "Bahala na kung manakawan".
Yagyag na kung maglakad papuntang komputeran.
"Shaks! Sarado pa sila? Naku, naman!"
Sobrang taranta na, wala ng mapag-igihan.
"Ah, puteek! Bahala na si Batman!"
Sa paglalakad, nagbasa ng aralin.
Mga dapat tandaan, sa utak ay sisiksikin.
Sa sobrang bising mag-memorya, wala na sa daan ang pagtingin.
Kaya pupu ng aso, natapakan mo ng hindi pansin.
"Buti naman, kasunod lang ako ni Mam."
Kaya naman pagkaupo mo pa lamang.
Naamoy mo na rin ang baho sa iyong paanan,
"Kebz ko. 'Di naman nila malalaman."
Makikiusap ka pa lamang sa iyong kaibigan.
Hihingi ng takdang-araling kokopyahan.
Sabay naganap na ang pasahan.
"HAH! Teka lang. Lentebes na 'yan!"
Natapos ang klase na may kalungkutan.
Halos dismayado, hina na ang katawan.
Kaya naman biglang nakalimutan.
Ang mahabang pagsusulit "Shet! Wala pa akong napapag-aralan!"
Pagkakuha ng test paper, walang nagawa kung 'di titigan.
May pagpikit pang nalalaman.
Sabay sulat ng kasagutan.
[Hanep ang iyong hulaan!]
Naubos ang oras ng walang katuturan.
Tapos na ang araw, umuwi na ng tahanan.
Nagpalit ng damit, humiga sa higaan.
Ang nasambit mo na lamang...
[Look for the title's translation, kung gusto mo malaman.]
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking buhay na laging abala.
Mga gawaing kaliwa't kanan na,
Aking mga nakaraan, 'di ko na maalala.
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking mga kaibigang, mahal ko talaga.
Nasa malayo man sila,
Sana ay ako'y kanila pang kilala.
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking minamahal na pamilya.
Hindi man kami laging nagkikita,
Pakiramdam ko narito lang sila.
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking pag-aaral sa aking eskwela
Sa lahat na aking kursong kinukuha,
Nawa'y ako ay pumasa.
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking kwentong kakaputol pa.
Ito maduduktungan pa kaya,
O maiiwang walang halaga.
Ano kaya ang susunod na istorya?
Ng aking awiting puso ko ang kumakanta.
Paghihintay ba'y mahaba na,
O hindi lang pinapansin; Ah! 'Yun ay saka na!
Dumating tayong nag-iisa sa mundong ito, at lilisan rin ng kagaya nito.
Pero ang buhay ay isang paglalakbay na puno ng kalungkutan.
Kung kaya't humahanap tayo ng pag-ibig kahit saan ito magtatagpuan.
Nag-aasam, nangangailangan, nasasaktan upang mapunan ang mga kakulangan dala ng ating pag-iisa. At sa atin paghahanap, tayo'y nasasaktan, nagdurusa at tumitindi ang pag-iisa.
Sa pagtakbo ng ating buhay, nalalaman natin na ang pag-ibig ay hindi hinahanap, kundi ang pag-ibig ang naghahanap sa atin.
"Ang pag-ibig ay hindi naaangkin, ito ay pinaparaya... at, sa ating pagpaparaya tayo ay napupunuan at nagiging kumpleto."
-Mula sa Maging Sino Ka Man OST
Isang bisyong hindi ko kayang pigilan,
Kahit anong gawin kong pagsusumikap, lagi pa rin talunan.
Hanggang kailan ako magiging luhaan?
Hanggang kailan ako laging masasaktan?
Sa bawat araw na nagdaraan,
Lagi na lang natitisod sa daang-batuhan.
Hanggang kailan mananatili ang aking kahinaan?
Hanggang kailan mababayaran ang aking pagkukulang?
Ang mundo nati'y sadyang puno na ng kasalanan,
Imbis na luntian ay maitim na kapaligiran.
Hanggang kailan mababalot ang mundo sa karimlan?
Hanggang kailan magtatago ang araw ng kaliwanagan.
Masyadong malaya ang sangkatauhan,
Kaya walang nagpipigil sa gusto ninuman.
Hanggang kailan palilipasin ang nakaraan?
Hanggang kailan ang pagbabago ay makakamtan?
Sa bawat tisyung nasasayang,
Kasalanan ko'y madaragdagan.
Hanggang kailan ako magpapanggap ng sariling katauhan?
Hanggang kailan maghihintay sa aking katapusan?
Ang pag-ibig na nga ba ang siyang kasagutan,
Upang sa gayon ay makita ko na ang kapayapaan.
Hanggang kailan ang paghihintay sa inaabangan?
Hanggang kailan magtatagal ang aking pangarap na simple lamang?
Para maging masaya:
Sapagkat ito'y nagdudulot ng ligaya.
Para magkakulay ang buhay:
Sapagkat ito ang 'crayon' na tunay.
Para magkaroon ng kasama:
Sapagkat sa simula pa lamang, tayo'y nag-iisa.
Para magkaroon ng kaibigan:
Sapagkat sila'y punong masasandalan.
Para magkaroon ng pananagutan:
Sapagkat hindi ka isang tao kapag wala kang gagampanan.
Para magkaroon ng pagkakagastusan:
Sapagkat sa kabilang buhay ay iba na ang kayamanan.
Para magkaroon ng kaaway:
Sapagkat pangit ang buhay kung walang pasaway.
Para may ligawan:
Sapagkat ito'y proseso na kailangan pagdaanan.
Para may kadaupang-palad:
Sapagkat kailangan sabay sa paglalakad.
Para may mayakap:
Sapagkat ito'y masarap sa makakatanggap.
Para may mabigyan ng halik:
Sapagkat ito'y tanda ng pagtangkilik.
Para maging iisa:
Sapagkat ito ay patunay na kayo na nga talaga.
*Para masaktan:
Sapagkat binabago ito ang isang katauhan.
*Para maiwang luhaan:
Sapagkat aanhin mo ang luha sa iyong katawan.
*Para madurog ang puso:
Sapagkat gaya ng balat, kailangan nito mabago.
*Para tayo ay matuto:
Sapagkat tayo'y babangon mula sa pagkabigo.
"AT PARA MULING UMIBIG, PARA MULING MAGMAHAL":
Sapagkat ito'y kinakailangan upang hindi tayo maging isang hangal.
Sa pagkamot ko sa aking ulo,
Wala na akong magawa kundi mag-isip.
Nakamot ko na pati mga panga ko,
Heto pa rin ako, patuloy na nag-iisip.
Pinapalipad ang utak,
Imahinasyo'y kung saan na napadpad.
Ibang mundo'y akin ng namasdan,
Dahil sa kokote kong laging nahihibang.
At ngayon pumapasok na rin dito,
Mga bagay na walang katuturan.
Oras ko ay nasasayang,
Ay, bali namang problemang ito.
Ano kaya ang solusyon? Anong kaya ang sagot?
Sa problemang ito na sa aki'y bumabagot.
'Yan tuloy, palagi akong malungkot,
Umiiyak sa kahahanap ng solusyong mahuhugot.
(Ayan, ako'y muling kumamot!)
Nais ko ng mamahinga,
Upang ang pagkahibang ay mamatay na.
Ayoko na ng mag-isa,
Ayoko ng mahibang pa.
Sa pasimula pa lang, ako'y namangha na;
Sa pasimula pa lang, ako'y biglang nagulat.
Sa pasimula pa lang, ako'y nanabik na;
Sa pasimula pa lang, ako'y nakagawa na.
Mga kahilingan:
Sana, ito ay magpatuloy;
Sana, ito ay lalong lumago.
Sana, ito ay makarating sa tao;
Sana, ito ay maging maganda, sa pasimula pa lang.