Isang bisyong hindi ko kayang pigilan,
Kahit anong gawin kong pagsusumikap, lagi pa rin talunan.
Hanggang kailan ako magiging luhaan?
Hanggang kailan ako laging masasaktan?
Sa bawat araw na nagdaraan,
Lagi na lang natitisod sa daang-batuhan.
Hanggang kailan mananatili ang aking kahinaan?
Hanggang kailan mababayaran ang aking pagkukulang?
Ang mundo nati'y sadyang puno na ng kasalanan,
Imbis na luntian ay maitim na kapaligiran.
Hanggang kailan mababalot ang mundo sa karimlan?
Hanggang kailan magtatago ang araw ng kaliwanagan.
Masyadong malaya ang sangkatauhan,
Kaya walang nagpipigil sa gusto ninuman.
Hanggang kailan palilipasin ang nakaraan?
Hanggang kailan ang pagbabago ay makakamtan?
Sa bawat tisyung nasasayang,
Kasalanan ko'y madaragdagan.
Hanggang kailan ako magpapanggap ng sariling katauhan?
Hanggang kailan maghihintay sa aking katapusan?
Ang pag-ibig na nga ba ang siyang kasagutan,
Upang sa gayon ay makita ko na ang kapayapaan.
Hanggang kailan ang paghihintay sa inaabangan?
Hanggang kailan magtatagal ang aking pangarap na simple lamang?
|
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment