Sa pagkamot ko sa aking ulo,
Wala na akong magawa kundi mag-isip.
Nakamot ko na pati mga panga ko,
Heto pa rin ako, patuloy na nag-iisip.
Pinapalipad ang utak,
Imahinasyo'y kung saan na napadpad.
Ibang mundo'y akin ng namasdan,
Dahil sa kokote kong laging nahihibang.
At ngayon pumapasok na rin dito,
Mga bagay na walang katuturan.
Oras ko ay nasasayang,
Ay, bali namang problemang ito.
Ano kaya ang solusyon? Anong kaya ang sagot?
Sa problemang ito na sa aki'y bumabagot.
'Yan tuloy, palagi akong malungkot,
Umiiyak sa kahahanap ng solusyong mahuhugot.
(Ayan, ako'y muling kumamot!)
Nais ko ng mamahinga,
Upang ang pagkahibang ay mamatay na.
Ayoko na ng mag-isa,
Ayoko ng mahibang pa.
|
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment